عوامل جفت کننده سیلان دسته ای از ترکیبات ارگانوسیلیسیون با ساختارهای ویژه هستند.
از نظر فیزیکی، شکل آنها متفاوت است و به صورت مایع و جامد وجود دارند. اکثر عوامل جفت کننده سیلان مایعات بی رنگ تا زرد کم رنگ در دمای اتاق هستند و بوی مشخصی دارند. چگالی آنها به طور کلی از 0.8 تا 1.2 g/cm³ متغیر است که بسته به ساختار خاص متفاوت است. آنها محدوده نقطه جوش گسترده ای دارند، معمولاً در حدود 100 تا 300 درجه، بسته به ساختار مولکولی آنها. از نظر حلالیت، برخی در آب محلول هستند و با حلال های آلی مختلف مانند الکل ها، اترها و کتون ها قابل اختلاط هستند. حلالیت در حلال های مختلف را می توان با در نظر گرفتن نسبت و خواص گروه های آلی و سیلان در مولکول تنظیم کرد.
از نظر شیمیایی، مولکول های عامل جفت کننده سیلان دارای دو گروه با خواص متفاوت هستند. یک انتها یک گروه سیلانوکسی قابل هیدرولیز است که تحت یک واکنش هیدرولیز در آب برای تولید سیلانول ها قرار می گیرد. این سیلانول ها می توانند بیشتر متراکم شوند و ساختارهای سیلوکسان را تشکیل دهند. این ویژگی تراکم{3}}هیدرولیز به آنها اجازه می دهد تا پیوندهای شیمیایی قوی روی سطح مواد معدنی تشکیل دهند. انتهای دیگر شامل گروه های عاملی آلی مانند گروه های آمینو، وینیل و اپوکسی است. این گروه های عاملی آلی می توانند به صورت شیمیایی یا فیزیکی با پلیمرهای آلی واکنش دهند و به عوامل جفت کننده سیلان اجازه دهند تا به عنوان یک پل عمل کنند و مواد معدنی و آلی را محکم به یکدیگر متصل کنند. علاوه بر این، عوامل جفت کننده سیلان دارای درجه خاصی از پایداری شیمیایی هستند، اما ساختار شیمیایی آنها ممکن است تحت شرایطی مانند دمای بالا، اسید قوی و قلیایی قوی تغییر کند.
